Tworzył niemal wyłącznie wiersze białe i wolne. Przy tym definiował poezję jako sztukę przetwarzania i układania wyrażeń myślowych. Wbrew wiodącemu prym postmodernizmowi uważał, że nie kształtowanie języka, ale sens jest najważniejszą cechą poezji. Dlatego nie ma w poezji Zagajewskiego niemal żadnych asyndetonów, neologizmów czy zniekształceń słownych. W jego poezji bardzo ważną rolę odgrywa tajemnica wpisana w przeżywanie współczesności. Oddalony od tradycji „tłumaczenia muzyki” na słowa, zajmował się tylko jej sensem bardzo często starając się wyrazić nie sam utwór muzyczny, ale cechę takiego utworu. Był miłośnikiem Chopina, Bacha, Szostakowicza i Mahlera. W jego poezji znajdują się także nawiązania do mityzacji rzeczywistości i epifanii. Jest też eseistą.
O Adamie Zagajewskim pisalismy wielokrotnie:
- Złoty Wieniec dla Zagajewskiego
- Premiera tomu wierszy Adama Zagajewskiego „Prawdziwe życie”
- "Prawdziwe życie" - nowe wiersze Adama Zagajewskiego 26 września
- Nowy tom Adama Zagajewskiego przed premierą!„Asymetria” Adama Zagajewskiego w finale National Book Critics Circle Awards 2018
- Književni plamen dla Adama Zagajewskiego
- Przekłady Dehnela, Mickiewicza i Zagajewskiego nominowane do PEN Award for Poetry in Translation
Wkrótce napisemy o Adamie Zagajewskim więcej.