Wydarzenia

Próby w 25. rocznicę śmierci Josifa Brodskiego

Próby w 25. rocznicę śmierci Josifa Brodskiego

Fotografia Brodskiego: cztery linie prawie doskonale równoległe, cztery linie zmarszczek na czole, znak niezaliczany do rubryki „szczególne”, a mimo to od razu zauważalny. System nacięć na skórze odzwierciedlający to, co jest głębiej. Odciski myśli. Czoła chlubią się swoimi zmarszczkami, pewnie dlatego bywają takie wysokie. A jeżeli w ogóle można kogoś rozpoznać po krajobrazie czoła, to właśnie Brodskiego — poetę o twarzy z marmuru, co wcale nie oznacza, iż bez wyrazu — wręcz przeciwnie. „Dziwna to rzecz — twarze poetów” — pisał

Adam Szczuciński

 

                               
 
     



Wzruszają mnie opłotki Wenecji. Pusty skwer
na wyspie San Pietro, stare kościoły — nikt
już ich nie otwiera, nikt już się w nich nie modli. Ogrody pełne porzuconych ułomków, pękniętych rzeźb. Dawne szpitale, warsztaty. Próbuję wykroić dla siebie fragment tej niezwykłej przestrzeni, znaleźć miejsca, których nikt nie chce, nie pragnie. Rok przed śmiercią Josif Brodski nazwał Wenecję ziemskim rajem, wychwalał jej czyste powietrze, „którego wdychaniem nie podobna się znudzić, szczególnie pod koniec”. Chodząc
po Wenecji, rozmawiam z Brodskim. 
 
 


„Paradiso”, tom szkiców podróżnych Adama Szczucińskiego, to próba stworzenia prywatnego portretu miejsca nie do końca rzeczywistego — miasta wyłaniającego się z wody, z mgły, ale
i z literatury. Autor wędruje po Wenecji śladami Josifa Brodskiego (zawsze z wierszami ulubionego poety w kieszeni), z zachwytem przygląda się dziełom sztuki, naturze. Dociera też do Wilna, Rzymu, Monterchi, Paryża. Tworzy wielobarwną mozaikę ludzkich historii, by wydobyć z pokładów niepamięci to, co jednostkowe, kruche, ulotne.
 
 
 

w księgarniach
 
         
 

Zamów
 
 

 

  
     
     

„Księga przyjaciół”

 
                         
 
 


Josif Brodski
„Wiersze bożonarodzeniowe” 

Zadziwia mnie osobny ton tych wierszy, nieoczywistość przywołanych w nich obrazów, tak jakby to wyjątkowe wydarzenie jakim jest Boże Narodzenie powinno być z dzisiejszej perspektywy, z naszego punktu widzenia, widziane pośród rzeczy i spraw codziennych, chwilami brutalnych, pozbawionych wzniosłości jak życie.

CZYTAJ W KSIĘDZE PRZYJACIÓŁ
 
 


Adam Zagajewski
„Dobrze nastrojony fortepian”

Zdarzało się (albo: zdarza się, ale epidemia
zmienia czas teraźniejszy w czas przeszły),
że podczas wieczoru autorskiego pytano mnie:
jakie znaczenie ma dla pana muzyka? Za każdym razem wymyślałem inną teorię, ale przecież nie potrzebujemy tu teorii. Wystarczy wiersz albo utwór muzyczny, razem albo osobno.

CZYTAJ W KSIĘDZE PRZYJACIÓŁ
 
 
 
 


Piotr Anderszewski 
„Z zapisków pianisty (II)”

Nie lubię hałasu, a tym bardziej tego, który sam produkuję. Nie wiem, jak to się dzieje, że czasami hałas może nagle zamienić się w muzykę. Nie wiem, z jakiego materiału jest wysnuta nić, łącząca oddzielne nuty i tworząca muzykę. Chciałbym umieć to określić, choć zdaję sobie sprawę, że gdyby taka definicja była możliwa, zapewne muzyka przestałaby istnieć.

Czytaj w księdze przyjaciół
 
 


Piotr Mitzner 
„Niańki Litwinki. Za wsią”

Obie nianie na fali „repatriacji” przyjechały z Wileńszczyzny. Przed nimi była jeszcze taka, którą odziedziczyłem po braciach Karpińskich: Jakubie, Wojtku i Marku. Mama zadzwoniła do pani Stanisławy Karpińskiej po rekomendację:
– No cóż, ona jest jak Dzierżyński… 
– To znaczy?
– Lubi dzieci…, ale nie lubi rodziców.

CZYTAJ W KSIĘDZE PRZYJACIÓŁ
 
← Wróć do działu: Wydarzenia