Kraj słoneczny, gościnny i malowniczy – taki obraz Portugalii wyłania się z kart albumów, przewodników turystycznych i reklam biur podróży. Tymczasem literatura portugalska, powiada Ewa Łukaszyk, nie przyjmuje tego obrazu do wiadomości: to twórczość gorzka, surowa, często gwałtowna, zmagająca się z ciasnotą, brakiem i pustką po dawnej chwale. Wszystko to sprawia, że można ją czytać w kategoriach „stylu późnego” Edwarda W. Saida – stylu, w którym oznaki schyłku i wyczerpania łączą się z przewrotnością.
| |
|
Mgławica Pessoa jest nie tylko przewodnikiem po literaturze portugalskiej XIX, XX i XXI wieku, lecz również – na tyle, na ile to możliwe – kluczem do zrozumienia Portugalii i jej problemów. Nie zawsze są one wyłącznie lokalne. Ilustrują zagadnienia szersze, aktualne także w odniesieniu do Europy mniejszej, peryferyjnej, nieskutecznej i niewydolnej. Uwikłanie w konteksty kolonialny i postkolonialny zmusza ponadto do przekroczenia europejskich granic.
Książka Łukaszyk jest wyjątkowym, niemal antropologicznym spojrzeniem na kulturę, historię i współczesne problemy Portugalii. Na przykładzie literatury autorka tworzy wizerunek kraju, jakiego nie znamy. Kraju Pessoi i Saramago, Camõesa i Breyner…
Premiera: 23 lipca 2019
|
|
|
Fragment:
W Portugalii nie ma nic wielkiego; nie ma nawet nic dużego. (…) Zaskakująco mała jest wieża w Belém, zaledwie dwukondygnacyjna strażnica u ujścia Tagu. Mały jest kościół Hieronimitów, z rzędem wąskich drzwiczek konfesjonałów, w których udzielano rozgrzeszenia członkom załóg morskich wypraw. Nawet pałac królewski w Sintrze, gdzie rezydowali władcy epoki świetności, ginie w cieniu dwóch wieńczących go kuchennych kominów. Cała duchowa i intelektualna tragedia Portugalii wynikła z nieumiejętności akceptacji tej skali, a najwybitniejsi twórcy wyróżniają się właśnie sposobem potraktowania tego problemu.
