W 1980 roku wstąpił do „Solidarności”, był m.in. członkiem zarządu regionu. Współtworzył Mazurskie Zrzeszenie Kulturalne, które nie uzyskało zgody na rejestrację od ówczesnych władz. W stanie wojennym utrzymywał się z pracy twórczej.
To był wspaniały człowiek – wspomina Adam Socha, dziennikarz Polskiego Radia Olsztyn. – Gdy zostałem wyrzucony z pracy w redakcji w 1988 roku za udział w strajku w Hucie im. Lenina i odmowę współpracy z SB, Erwin Kruk zaprowadził mnie do redakcji „Posłańca Warmińskiego”, pisma kurii biskupiej w Olsztynie, prosząc o przyjęcie mnie do pracy. Niejako odstąpił mi swoje miejsce w tej redakcji, która przytulała wyrzuconych przez komunistów z pracy dziennikarzy. Dodam, że Erwin Kruk sam był w latach 80. bez pracy i klepał biedę – mówi Adam Socha.
Wybrane publikacje:
Drogami o świcie (1967)
Na uboczu święta (1967)
Rondo (1971)
Pusta noc (1976)
Łaknienie (1980)
Kronika z Mazur (1989)
Zbiory esejów
Szkice z mazurskiego brulionu (2003)
Spadek. Zapiski mazurskie 2007–2008 (2009)
Książki poetyckie
Rysowane z pamięci (1963)
Zapisy powrotu (1969)
Moja Północ (1977)
Powrót na wygnanie (1977)
Z krainy Nod (1987)
Znikanie (2005)
Nieobecność (2015)[14]
Opracowania historyczne
Ewangelicy w Olsztynie (2002)
Warmia i Mazury (2003)
W latach 1989-1991 był senatorem pierwszej kadencji z listy Komitetu Obywatelskiego z województwa olsztyńskiego. Później przeszedł do klubu parlamentarnego Unii Demokratycznej. Pod koniec lat 90. był wiceprezesem zarządu Polskiego PEN Clubu.
W 2007 roku Erwin Kruk został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W zeszłym roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Był laureatem wielu nagród za twórczość literacką, m.in. miesięcznika „Literatura” za Książkę Roku, Ministra Kultury i Sztuki, polskiego PEN Clubu czy Literackiej Nagrody Warmii i Mazur.
Erwin Kruk miał 75 lat.
Cześć Jego Pamięci