Pracownią varsavianistyczną kierował do końca 1983 r., organizując wiele znaczących dyskusji i spotkań naukowych. Wydał także szereg książek poświęconych historii Warszawy i II Rzeczypospolitej, głównie o charakterze dokumentacyjnym; zajmował się historią USA i Polonii. Niestrudzony, do ostatnich swych dni aktywny, był zasłużonym i niezwykle pracowitym badaczem dziejów XX w.
Autor wielu monografii naukowych, w tym biografii zasłużonych dla Polski polityków i działaczy gospodarczych XIX i XX wieku, m.in.: Mieczysława Niedziałkowskiego, Stefana Starzyńskiego, Aleksandra Dębskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, Władysława Raczkiewicza, Władysława Grabskiego oraz Eugeniusza Kwiatkowskiego.
Profesor, przez większą część życia zawodowego, związany był z Instytutem Historii PAN w Warszawie, ale w biografii prof. Drozdowskiego znajdziemy liczne związki z Górnym Śląskiem. Zmarły był przede wszystkim synem powstańca śląskiego, a do Opola trafił w latach 70. ubiegłego wieku jako członek Rady Naukowej Instytutu Śląskiego.
Od 1996 r., przez ponad dekadę, prof. Drozdowski był także pracownikiem Instytutu Historii Uniwersytetu Opolskiego. Wespół z prof. Stanisławem Nicieją zorganizował Katedrę Biografistyki, którą kierował w latach 1996 – 2003. W tym czasie był pomysłodawcą i współorganizatorem wielu konferencji, sesji oraz spotkań naukowych. W środowisku naukowym polskich historyków szczególny oddźwięk miały zwłaszcza dwie wielkie konferencje biograficzne poświęcone Józefowi Piłsudskiemu i jego współpracownikom (15 kwietnia 1997 r.) oraz Stanowi i perspektywom rozwoju biografistyki polskiej (23 – 25 września 1997 r.).
Po przejściu na emeryturę, prof. Drozdowski kontynuował działalność naukową i popularno-naukową.
Foto: Wikipedia, CC BY
za: https://ihpan.edu.pl, https://ih.uni.opole.pl